Indonesische Basisgrammatica

Nee. Indonesische werkwoorden veranderen nooit van vorm op basis van tijd, persoon of getal. "Saya makan" betekent "ik eet", "ik at", "ik zal eten" of "ik ben aan het eten", afhankelijk van de context. Tijd wordt uitgedrukt met tijdswoorden (kemarin = gisteren, besok = morgen, sedang = momenteel) — niet door het werkwoord zelf aan te passen. Dit is een van de belangrijkste redenen waarom Indonesisch als een makkelijke taal wordt beschouwd.

Nee. Het Indonesisch kent geen mannelijk/vrouwelijk/onzijdig onderscheid voor zelfstandige naamwoorden, voornaamwoorden of bijvoeglijke naamwoorden. "Dia" betekent zowel "hij" als "zij". "Guru" betekent "leraar" ongeacht het geslacht. Er zijn geen lidwoorden (geen equivalent van "een" of "de/het"). Meervoudsvormen worden vaak afgeleid uit de context of gevormd door reduplicatie (bijv. "buku-buku" = boeken).

Het Indonesisch volgt een Subject-Verb-Object (SVO) woordvolgorde, vergelijkbaar met het Nederlands. "Saya makan nasi" = "Ik eet rijst" (ik-eet-rijst). Bijvoeglijke naamwoorden, bezittelijke voornaamwoorden en telwoorden komen NA het zelfstandig naamwoord, anders dan in het Nederlands: "rumah besar" = "groot huis" (huis-groot), "anjing saya" = "mijn hond" (hond-mijn).

Er zijn drie manieren om meervoud te vormen: (1) context — als de betekenis duidelijk is, is geen markering nodig (bijv. "banyak buku" = veel boeken); (2) reduplicatie — herhaal het zelfstandig naamwoord (bijv. "buku-buku" = boeken); (3) gebruik een telwoord (bijv. "tiga buku" = drie boeken, "beberapa buku" = enkele boeken). Reduplicatie is het meest expliciet, maar vaak niet nodig in een gesprek.

Het Indonesisch gebruikt een affixatiesysteem (voorvoegsels, achtervoegsels, circumfixen) om stamwoorden aan te passen. Veelgebruikte voorvoegsels: "me-" (actief werkwoordmarkering: "makan" → "memakan"), "di-" (lijdende vorm), "ber-" (toestandsbeschrijvend/reflexief), "pe-" (uitvoerder), "ke-" (toestand/locatie). Veelgebruikte achtervoegsels: "-kan" (causatief), "-i" (gericht op/locatie), "-an" (naamwoordvorming). Het beheersen van affixen ontgrendelt 80% van de woordenschatuitbreiding.

Op drie manieren: (1) Voeg "apakah" of "kah" toe aan het begin: "Apakah kamu lapar?" = "Heb je honger?"; (2) Gebruik vraagwoorden (siapa=wie, apa=wat, di mana=waar, kapan=wanneer, mengapa=waarom, bagaimana=hoe); (3) Gebruik gewoon een stijgende intonatie bij een bewering: "Kamu lapar?" = "Heb je honger?" — gebruikelijk en volkomen correct in een gesprek.